wizja

Obieg jest dwujęzycznym, polsko-angielskim magazynem internetowym, wydawanym przez Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski. W kolejnych numerach tematycznych kwartalnika spotykają się różne formuły opowiadania o sztuce, takie jak krytyka, teksty teoretyczne, pozaakademickie poszukiwania, eseje, obrazy i krótkie formy pochodzące z mediów społecznościowych.

Dziś, gdy granice raczej się zamykają niż otwierają, gdy doświadczamy obsesji bezpieczeństwa, a język sztuki ulega standaryzacji, tym bardziej chcielibyśmy przyczynić się do pogłębienia dyskusji i włączenia do polskiej refleksji o sztuce współczesnej tych zjawisk, które dotąd były w niej obecne jedynie sporadycznie.

Choć Polska i  szerzej Europa Środkowa już od dłuższego czasu mają wydawałoby się nieograniczony dostęp do informacji, wciąż nie podjęto u nas istotnego dialogu z zagadnieniami, które wykraczają poza konwencjonalną, tworzoną od lat dziewięćdziesiątych imitacyjną relację centrumperyferie świata euroatlantyckiego, w której zaistnienie w krajowym obiegu wciąż w dużej mierze zależy od aprobaty uzyskanej w centrum, czytaj: w zachodnim systemie instytucjonalnym. Przenosząc uwagę w inne rejony globu oraz porównując różne lokalne perspektywy, chcielibyśmy spojrzeć świeżym okiem na problemy polskiego środowiska artystycznego, transformacji ekonomicznej czy naszego widzenia przyszłości w obliczu narastających globalnie kryzysów. Właśnie dlatego Obieg w obecnej formule, orientując się na badanie najnowszych zjawisk w sztuce współczesnej, poszerza pole o miejsca poza centrami świata euroatlantyckiego. Chcemy nawiązywać do tego, co Samir Amin, mieszkający w Dakarze egipski ekonomista, pisząc o dekolonizacji określił mianem rozłączania (delinking). Co owo rozłączanie, rozumiane jako szansa krajów spoza centrum na wyjście poza logikę światowego systemu zdominowanego przez głównych graczy, może oznaczać w polskim kontekście? W Obiegu widzimy potrzebę przyczynienia się do aktualizacji mapy sztuki w Europie Środkowej i Wschodniej, eksplorowania geografii artystycznych i tworzenia nowych sieci połączeń między Europą a krajami tzw. Globalnego Południa. Nasze łamy otwieramy dla teoretyczek/teoretyków i praktyczek/praktyków sztuki z różnych regionów świata; wsłuchujemy się w ich refleksje na temat funkcjonowania bliskich im scen artystycznych w społecznym i historycznym kontekście. Chodzi nam jednak nie tyle o proste dowartościowanie peryferii czy ukazanie ich atrakcyjności, co raczej ich uobecnienie, legitymizację oraz włączenie zarówno do polskiej, jak i globalnej dyskusji o sztuce.

Wierzymy, że taka rekonfiguracja artystycznej mapy będzie impulsem nie tylko dla alternatywnego spojrzenia na sztukę powstającą tu i gdzie indziej, ale także otworzy przestrzeń krytycznej refleksji, wykraczającej poza kryzys wielokulturowości i przełamującej ograniczenia teorii postkolonialnej skupionej na relacjach bilateralnych, na rzecz bardziej horyzontalnego spojrzenia na różnorodność lokalnych scen artystycznych. Refleksji, która wciąż na nowo stawia pytania o rolę sztuki współczesnej w przemianach rzeczywistości społecznej.